Insho Domoto

AnnoZijlstra Blog

  • home
  • exhibition
  • information
  • about insho domoto
  • collection
  • access

Insho Domoto
(1891-1975)
Insho Domoto was born in Kyoto in 1891, with his given name Sannosuke.
After he graduated from Kyoto City School of Arts and Crafts,
he was originally trained in craft design. He began his career by drawing patterns for traditional textiles, Nishijin-ori.
But his ardor for being a Nihonga painter made him enter Kyoto Municipal Special School of Painting (Kyoto Shiritsu Kaiga Senmon Gakko), and pursued his studies as a Nihonga painter between 1918 and 1924.
He also took private lessons from Suisho Nishiyama (1879-1958), the influential pupil of Seiho Takeuchi.
In 1919, after “Landscape of Fukakusa” was accepted for the 1st TEITEN exhibition, Insho had been cutting a brilliant figure as a young painter.
He won a special commendation for his picture “Women playing Football” in the 3rd TEITEN exhibition.
A large painting on Buddhist themes “Kegon” which won an award (Teikoku-Bijutsuin Sho) in the 1925

View original post 191 more words

Kantha- Traditional Embroidery from India

Nidhi Saxena's blog about Patterns, Colors and Designs

Kantha embroidery is practiced in West Bengal mostly by the rural women. It is a very popular and traditional art and craft form and every woman in Bengal is said to own a few Kantha products, either handed down from past by tradition or simply because of their liking for this beautiful and detailed form of ornamentation.

Running stitch is mainly used in alternate or parallel repeats as per the design requirement.  Beautiful patterns of flowers, animals, birds and geometrical shapes, as well as themes from everyday activities are embroidered mainly on silk and cotton, however, these days this embroidery is done on various other fabrics too. The running stitch on the cloth gives it a slight wrinkled and wavy effect which gives any fabric a different texture unlike other types of embroideries. The colors used are generally warm like red, orange, mustard, gold, however other colors look beautiful too.

Here…

View original post 14 more words

Ἀνδρέας Καρκαβίτσας: Ἡ γοργόνα

Πλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι

 

 

Ἀν­δρέ­ας Καρ­κα­βί­τσας

 

Ἡ Γορ­γό­να

 

Ε ΤΟ ΜΠΡΙΚΙτοῦ Κα­πε­τὰν Φα­ρά­ση ἀρ­μέ­νι­ζα μι­σο­κά­να­λα ἐ­κεί­νη τὴ νύ­χτα. Σπά­νια νύ­χτα! πρώ­τη καὶ τε­λευ­ταί­α θαρ­ρῶ στὴ ζω­ή μου. Τί εἴ­χα­με φορ­τω­μέ­νο; Τί ἄλ­λο ἀ­πὸ σι­τά­ρι. Ποῦ πη­γαί­να­με; Ποῦ ἀλ­λοῦ ἀ­πὸ τὸν Πει­ραιᾶ. Πρά­μα­τα καὶ τὰ δυ­ὸ ποὺ τὰ ἔ­κα­μα τὸ λι­γώ­τε­ρο εἴ­κο­σι φο­ρές. Μὰ ἐ­κεί­νη τὴ βρα­δυ­ὰ ἔ­νι­ω­θα τέ­τοι­ο πλά­κω­μα στὴν ψυ­χή, ποὺ κιν­τύ­νευ­α νὰ λι­γο­θυ­μή­σω. Δὲν ξέ­ρω τί μοῦ ἔ­φται­γε· θὲς ἡ γα­λη­νε­μέ­νη θά­λασ­σα, θὲς ὁ ξά­στε­ρος οὐ­ρα­νός, θὲς τὸ τσου­χτε­ρὸ λι­ο­πύ­ρι· δὲν μπο­ρῶ νὰ εἰ­πῶ. Μὰ εἶ­χα τό­σο βα­ρειὰ τὴν ψυ­χή, ἥ­βρε­σκα τό­σο σα­χλο­πλημ­μυ­ρι­σμέ­νη τὴ ζω­ή, ποὺ ἂν μὲ ἅρ­πα­ζε κα­νεὶς νὰ μὲ ρί­ξη στὸ νε­ρό, «ὄ­χι!» δὲ θά ‘λε­γα.

       Ὁ ἥ­λιος ἦ­ταν ὥ­ρα βα­σι­λε­μέ­νος. Τὰ χρυ­σο­πόρ­φυ­ρα συ­γνε­φά­κια, ποὺ συν­τρό­φευ­αν τὸ βα­σί­λε­μά του, σκά­λω­σαν κά­που μαῦ­ρα σὰν με­γά­λες κα­πνι­ές. Ὁ Ἀ­πο­σπε­ρί­της ἔ­λαμ­ψε κρυ­σταλ­λό­χι­ο­νο μέ­σα στὰ σκοῦ­ρα. Φά­νη­καν ψη­λὰ οἱ ἀ­στε­ρι­σμοὶ ἕ­νας κι ἕ­νας. Τὰ νε­ρά κά­τω πῆ­ραν ἐ­κεῖ­νο…

View original post 1,165 more words

Ηλίας Λάγιος, Ο τελικός κύκλος (Χ)

ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΙΟΝΙ

hnGjYjmvzhx4939jl7AmTBDvo1_400

Και πάντα να ψυχορραγής, τέσσερις το πρωί, σκληρά χαράματα
κοντά,
σέ μιάν ολάδεια σάλα ψυχιατρείου.

Μ’έναν φραπέ σε πλαστικό ποτήρι σύντροφό σου και παρηγοριά,
με φώτα πετρωμένα ηλεκτρικά να σε ρυθμίζουν.

με τη ρωγμή στο πρόσωπο και βουρκωμένα μάτια.

και μήτε κάποιας το κορμί, και μήτε κάποιας τ’όνομα.

μόνον τα ηλίθια παράθυρα, άψυχα κι απαθή, να σε παρατηρούνε,
χωρίς κουβέντα και φιλία, με δίχως καν εχθρότητα.

ξάφνω, σώμα φωτός δειλή σκιά κρυφοπερνώντας,
χάραξε το αμετάβατο σκοτάδι-πιά καταδικό μου.

View original post

Ανήκω στο ανύπαρκτο κόμμα των ποιητών

Gallery

This gallery contains 16 photos.

Originally posted on dimart:
Άρης Αλεξάνδρου, 1922-1978 Σύντροφε, κοιμάσαι; Ήθελα να μου πεις, ξέρεις καμιά σελίδα μαρξισμού που να βουλιάζουν οι λέξεις στο χαρτί σαν τη σιωπή μου στις κόρες των ματιών της; Από τα Ποιήματα (1941-1974), ύψιλον/βιβλία , Αθήνα 1991…

ΣΑΡΛ ΓΚΕΡΕΝ

ΕΧΩ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΙΡΙΟ

ΣΑΡΛ ΓΚΕΡΕΝ [CHARLES GUÉRIN (1873-1907)]: Στον Francis Jammes

Το σπίτι σου όλο, φίλε, με το πρόσωπό σου μοιάζει.
Σα γένια κρέμεται ο κισσός, μια πεύκη το σκεπάζει
σαν την καρδιά σου αιώνια νέα, αιώνια δυνατή,
άνεμοι ας τη ρημάζουνε και πόνοι και υετοί.
Φαίνεται ο τοίχος της αυλής χρυσός από τα βρύα,
στον κήπο χλόη ψηλώνει, ανθεί μια δάφνη, μια γαζία,
κι είναι το σπίτι ένα φτωχό πάτωμα μοναχά.
Πρώτη φορά την άνοιγα, θυμάμαι, και ακροαζόμουν
σάμπως πουλιού κελάηδημα την πόρτα σου να ηχά.
Ω Jammes, πριν από πολύ καιρό κοντά σου ερχόμουν,
μα σ’ ήβρα καθώς σ’ έβλεπα πάντα στα ονείρατά μου.
Ρεύανε, σβήνανε τα δυο σκυλιά πεσμένα χάμου,
και πάνου απ’ το χαμόγελο το μελαγχολικό
σαν κίσσα το καπέλο σου ήταν μαύρο και λευκό.
Έβλεπε το παράθυρο στοχαστικά το Μάη·
νάτες οι πίπες σου, και μια βιτρίνα αντανακλάει
μες στα βιβλία των ποιητών τον κάμπο που γελάει.

View original post 455 more words