Φως εκ σκιάς. Ο Μεγαλέξανδρος του Δήμου Αβδελιώδη

Ardalion

Όποιος έχει δει την ταινία το Δέντρο που πληγώναμε θα αναγνωρίσει στη σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώδη στην παράσταση Ὁ Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος Δράκος τη ματιά που βλέπει μέσα από ένα καλειδοσκόπιο: σχηματικές εικόνες  με χρυσόσκονη. Έτσι, τουλάχιστον θυμάμαι όταν έβλεπα παιδάκι τις ανακλάσεις με τα πολύχρωμα γυαλάκια.

Ο Αβδελιώδης στην παράσταση χωρίς να εξιδανικεύει το παρελθόν επαναδημιουργεί εικόνες για να βρει την πατρίδα των παιδικών χρόνων, τη γενέθλια γη, που αισθάνεσαι ότι δεν ανήκει μόνο σε εκείνον. Αλλά και σε σένα, που μπορεί να μην έχεις πάει ποτέ στους τόπους του. Και αυτό δεν είναι η αποστολή της τέχνης; να σε κάνει κοινωνό μιας αλήθειας που ενώ έχει προσωπική αφετηρία, τελικά υπερβαίνει ατομικές ανάγκες και μεταλαμβάνει σε αυτήν τουλάχιστον ένας εκτός από τον δημιουργό. Γιατί η τέχνη είναι σαν τη λειτουργία, απαιτεί όχι μόνο τελεστή ή ιερουργό αλλά και πλήρωμα. Κοινότητα.

 

Το γαλάζιο και το βαθύ κυανό κυριαρχούσαν στην παράσταση του Αβδελιώδη.

Με μια αγνότητα στο βλέμμα ο Αβδελιώδης…

View original post 424 more words