ΣΑΡΛ ΓΚΕΡΕΝ

ΕΧΩ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΙΡΙΟ

ΣΑΡΛ ΓΚΕΡΕΝ [CHARLES GUÉRIN (1873-1907)]: Στον Francis Jammes

Το σπίτι σου όλο, φίλε, με το πρόσωπό σου μοιάζει.
Σα γένια κρέμεται ο κισσός, μια πεύκη το σκεπάζει
σαν την καρδιά σου αιώνια νέα, αιώνια δυνατή,
άνεμοι ας τη ρημάζουνε και πόνοι και υετοί.
Φαίνεται ο τοίχος της αυλής χρυσός από τα βρύα,
στον κήπο χλόη ψηλώνει, ανθεί μια δάφνη, μια γαζία,
κι είναι το σπίτι ένα φτωχό πάτωμα μοναχά.
Πρώτη φορά την άνοιγα, θυμάμαι, και ακροαζόμουν
σάμπως πουλιού κελάηδημα την πόρτα σου να ηχά.
Ω Jammes, πριν από πολύ καιρό κοντά σου ερχόμουν,
μα σ’ ήβρα καθώς σ’ έβλεπα πάντα στα ονείρατά μου.
Ρεύανε, σβήνανε τα δυο σκυλιά πεσμένα χάμου,
και πάνου απ’ το χαμόγελο το μελαγχολικό
σαν κίσσα το καπέλο σου ήταν μαύρο και λευκό.
Έβλεπε το παράθυρο στοχαστικά το Μάη·
νάτες οι πίπες σου, και μια βιτρίνα αντανακλάει
μες στα βιβλία των ποιητών τον κάμπο που γελάει.

View original post 455 more words

Advertisements