Ηλίας Λάγιος, Ο τελικός κύκλος (Χ)

ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΙΟΝΙ

hnGjYjmvzhx4939jl7AmTBDvo1_400

Και πάντα να ψυχορραγής, τέσσερις το πρωί, σκληρά χαράματα
κοντά,
σέ μιάν ολάδεια σάλα ψυχιατρείου.

Μ’έναν φραπέ σε πλαστικό ποτήρι σύντροφό σου και παρηγοριά,
με φώτα πετρωμένα ηλεκτρικά να σε ρυθμίζουν.

με τη ρωγμή στο πρόσωπο και βουρκωμένα μάτια.

και μήτε κάποιας το κορμί, και μήτε κάποιας τ’όνομα.

μόνον τα ηλίθια παράθυρα, άψυχα κι απαθή, να σε παρατηρούνε,
χωρίς κουβέντα και φιλία, με δίχως καν εχθρότητα.

ξάφνω, σώμα φωτός δειλή σκιά κρυφοπερνώντας,
χάραξε το αμετάβατο σκοτάδι-πιά καταδικό μου.

View original post

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s